Nawyki żywieniowe są kształtowane już od wczesnego dzieciństwa na drodze doświadczeń zdobywanych w kontakcie z poszczegól-nymi pokarmami oraz w wyniku obserwacji zachowań powielanych przez otoczenie. Jednym z zaburzeń karmienia, charakterystycznym dla okresu dzieciństwa, jest neofobia żywieniowa, definiowana jako postawa wobec jedzenia, która polega na utrzymującej się niechęci do spożywania nowych pokarmów, unikaniu próbowania nieznanych produktów oraz braku otwartości na zaakceptowanie odmiennych niż dotychczas smaków czy nieznanej konsystencji pożywienia. Należy ją różnicować z wybrzydzaniem lub grymaszeniem, które sta-nowią charakterystyczny etap rozwoju dzieci. Neofobia żywieniowa stanowi istotny problem zarówno z psychologicznego, jak i diete-tycznego punktu widzenia. Mechanizmy warunkujące wystąpienie neofobii żywieniowej nie zostały dotychczas w pełni poznane. Zjawi-sko to może być determinowane przez współoddziaływanie czynników biologicznych, psychologicznych i środowiskowych, do których zaliczane są m.in.: różnego rodzaju uwarunkowania genetyczne, indywidualne predyspozycje osobowościowe, poziom znajomości da-nego smaku przez dziecko, moment i sposób wprowadzania nowych produktów oraz postawa rodziców wobec jedzenia. Konsekwencje zdrowotne neofobii żywieniowej odnoszą się przede wszystkim do potencjalnie utraconych korzyści z powodu mało urozmaiconej diety i ograniczenia spożycia grup produktów bogatych w wartościowe składniki odżywcze. Nasilenie neofobii żywieniowej warunkuje bo-wiem sposób żywienia dzieci, kształtując ich nawyki żywieniowe na dalsze życie.