Wstęp

Szpiczak plazmocytowy jest nowotworem wywodzącym się z plazmocytów i stanowi ok. 10% nowotworów hematologicznych na świecie. Dochodzi w nim do proliferacji zmutowanych klonów plazmocytów. Zamiast prawidłowych przeciwciał produkują one monoklonalne (niefunkcjonujące) immunoglobuliny, które zwiększają lepkość krwi, co może upośledzać krążenie w drobnych naczyniach.

Materiał i metody

W badaniu wzięło udział 95 chorych (61 kobiet oraz 34 mężczyzn) leczonych z powodu szpiczaka mnogiego. Średnia wieku wynosiła 62,34 ±8,52 roku. W pracy zastosowano kwestionariusz oceny sprawności chorych – skalę Karnofsky’ego, skalę do oceny stanu psychicznego chorych – skalę HADS, skalę do samooceny objawów depresji – skalę Zunga, oraz skalę do oceny jakości życia pacjentów – skalę MY-20.

Wyniki

Analiza materiału wykazała, że niemal 50% ankietowanych miało wyraźne zaburzenia lękowe, natomiast u prawie 30% występowały wyraźne zaburzenia depresyjne wg skali HADS. Analiza danych uzyskanych dzięki kwestionariuszowi Zunga wykazała, że ponad 50% badanych miało objawy depresji o różnym stopniu nasilenia. Stwierdzono również, że wiek istotnie wpływa na występowanie objawów depresji w skali Zunga (p < 0,001). Pacjenci z większym nasileniem bólu, objawów depresji i niższą ogólną sprawnością skarżyli się na istotnie niższą jakość życia (p < 0,05).

Wnioski

Natężenie bólu, a także dolegliwości wielu obszarów wpływają istotnie na obniżenie jakości życia pacjentów. Pogorszenie ogólnej sprawności fizycznej i nasilenie objawów depresji w znacznym stopniu przyczyniają się do obniżenia jakości życia. Pacjenci, u których występuje większe nasilenie objawów depresji, mają też bardziej nasilone objawy choroby oraz bardziej odczuwają skutki uboczne terapii. U starszych pacjentów obserwuje się bardziej nasilone objawy depresji.