Cel pracy: U pacjentów z chromaniem przestankowym regularny trening marszowy na bieżni prowadzi do wydłużenia dystansu marszu. Mechanizm tej poprawy jest wieloczynnikowy, a jedną z prawdopodobnych przyczyn mogą być korzystne zmiany hemoreologiczne. Celem pracy była ocena zmian możliwości chodu, wartości hematokrytu, stężenia fibrynogenu oraz profilu lipidowego u pacjentów z chromaniem przestankowym poddanych 12-tygodniowemu kontrolowanemu treningowi marszowemu na bieżni.

Materiał i metody: Badaniami objęto 52 chorych w wieku 65 ±8 lat z miażdżycą tętnic kończyn dolnych określaną wg klasyfikacji Fontaine’a jako stopień IIA i IIB.

Przed treningiem i po jego zakończeniu dokonano oceny możliwości chodu na podstawie testu marszowego prowadzonego wg protokołu Gardnera oraz wykonano analizę biochemiczną próbek krwi.

Wyniki: Czas pojawienia się chromania wydłużył się o 105%, a maksymalny czas marszu o 96%. Parametry biochemiczne nie uległy istotnym zmianom.

Wnioski: Dwunastotygodniowy nadzorowany trening marszowy na bieżni ruchomej prowadzi do poprawy możliwości marszu u chorych z chromaniem przestankowym, w postaci wydłużenia czasu pojawienia się chromania oraz maksymalnego czasu marszu. Trening marszowy zasadniczo nie prowadzi do zmian wartości hematokrytu, stężenia fibrynogenu ani profilu lipidowego u pacjentów z chromaniem przestankowym. Korzystne zmiany w postaci spadku stężenia fibrynogenu i poziomu hematokrytu oraz zwiększenie stężenia cholesterolu frakcji HDL mogą zachodzić u pacjentów ze stosunkowo najdłuższym wyjściowym czasem marszu. Poprawa czasu marszu nie jest związana ze zmianą profilu lipidowego, wartości hematokrytu ani stężenia fibrynogenu.