Wstęp: Praktycznie w każdej dyscyplinie sportu urazy są nieodłącznym elementem gier zespołowych.

Cel pracy: Ocena stopnia narażenia na kontuzje w grupie zawodników futbolu amerykańskiego.

Materiał i metody: Badanie przeprowadzono wśród 35 zawodników drużyny futbolu amerykańskiego i wykorzystano w nim autorski kwestionariusz ankietowy oraz Inwentarz zachowań zdrowotnych wg Juczyńskiego.

Wyniki: Wszyscy respondenci uprawiali futbol amerykański na poziomie amatorskim. Najczęstszym urazem było nadwyrężenie struktur stawowych (26,8% ogółu urazów), następnie skręcenie, uszkodzenie struktur stawowych oraz wylewy wewnątrztkankowe (14,3% wszystkich urazów). Badani najczęściej skarżyli się na uraz stawu skokowego (14,9% wszystkich urazów). W wyniku odniesionego urazu 60% zawodników zasięgnęło porady specjalisty. Najczęściej (85,7%) wykorzystywaną metodą terapeutyczną były ćwiczenia lecznicze. Do uprawiania sportu z nadwyrężonym stawem, pomimo odczuwanych dolegliwości, przyznało się 71,4% zawodników, ale jednocześnie 74,3% deklarowało, że nie brało udziału w treningu, będąc niedysponowanym. Dodatkowych ochraniaczy podczas treningów i meczów futbolu amerykańskiego używało 91,4% badanych, a 71,7% zawodników stosowało dodatkowe zabezpieczenie stawów, najczęściej taping oraz stabilizatory stawowe. Średni wynik globalnego Inwentarza zachowań zdrowotnych wśród zawodników drużyny futbolu amerykańskiego mieścił się na poziomie 72,23 ±7,96 pkt.

Wnioski: Większość białostockich zawodników futbolu amerykańskiego uważała go za sport niebezpieczny. Większość też w samoocenie przyznała się do odniesienia kontuzji, najczęściej średnio raz na rok i z reguły w postaci nadwyrężenia struktur stawowych, skręcenia, uszkodzenia struktur stawowych i wylewów wewnątrztkankowych. Po odniesieniu urazu większość zawodników musiała zasięgać porady specjalisty, głównie lekarza i fizjoterapeuty. Zawodnicy prezentowali niższe niż u przeciętnego dorosłego mężczyzny nasilenie zachowań zdrowotnych. Analizując poszczególne kategorie zachowań zdrowotnych, stwierdzono, że najwyżej ocenione zostały prawidłowe nawyki żywieniowe i zachowania związane z profilaktyką zdrowotną, a najniżej praktyki zdrowotne.