Wprowadzenie

Doniesienia oceniające odległe wyniki leczenia jadłowstrętu psychicznego (anorexia nervosa – AN) są rozbieżne i dotyczą różnych populacji. Brakuje długofalowych obserwacji na ten temat u chorych z AN w Polsce.

Cel pracy

Analiza odsetka wyleczeń, nawrotów i próba ustalenia czynników prognostycznych u chorych leczonych z powodu AN w okresie adolescencji.

Materiał i metody

Do 201 kobiet leczonych z powodu AN wysłano ankietę skonstruowaną na potrzeby badania. Zrekrutowano 97 kobiet: 56 zgłosiło się do kliniki, a 41 kobiet wypełniło ankietę.

Wyniki

Średni czas od hospitalizacji do momentu badania wynosił 7,76 ±4,39 roku. Remisję stwierdzono u 78,4%, 21,6% kobiet nadal miało objawy AN. Większość kobiet w remisji (84,2%) wymagała jednorazowej hospitalizacji, 10,5% dwukrotnej. Średni wskaźnik masy ciała (body mass index – BMI) badanych po latach wynosił 20,08 ±3,24 kg/m2 (13,6–37,2 kg/m²). Odsetek prób samobójczych wynosił 6,2%. Predyktorami złego rokowania były: starszy wiek pacjentki w chwili zachorowania, większy stopień wyniszczenia i niższy wskaźnik SDS-BMI na początku choroby, zmiana postaci restrykcyjnej AN w postać bulimiczno-oczyszczającą, nieutrzymywanie kontaktu z matką.

Wnioski

1. Większość dziewcząt chorujących na postać restrykcyjną jadłowstrętu psychicznego w okresie adolescencji ulega wyle-czeniu. 2. Ciężkość nasilenia objawów choroby nie przekreśla szansy na wyleczenie i osiągnięcie istotnych celów życiowych: ukoń-czenia edukacji, znalezienie partnera życiowego i posiadanie potomstwa. 3. Na lepsze rokowanie co do wyleczenia mogą liczyć dziewczęta z mniejszym stopniem wyniszczenia na początku choroby, bez objawów bulimiczno-oczyszczających, utrzymujące stały kontakt z matką. 4. Około 6% kobiet leczonych w młodości z powodu AN jest zagrożonych próbą samobójczą, co wskazuje na konieczność monitorowania stanu psychicznego tych kobiet przez wiele lat.