Wstęp: Zaburzenia wzrastania i niedożywienie są częstymi powikłaniami choroby Leśniowskiego-Crohna u dzieci. Całkowite żywienie enteralne stanowi opcję terapeutyczną w ak-tywnej postaci schorzenia.

Cel: Ocena skuteczności terapii żywieniowej w indukcji remisji klinicznej u dzieci z aktywną postacią choroby oraz porównanie jej z konwencjonalną steroidoterapią.

Materiał i metody: Do badania włączono 20 dzieci z aktywną postacią chorobą Leśniowskiego-Crohna. Wszyscy pa­cjenci otrzymali w szpitalu wyłącznie żywienie enteralne, które następnie kontynuowano w domu przez 6 tygodni. Wyko­nano badania wyjściowe przed rozpoczęciem leczenia oraz

2 tygodnie po zakończeniu żywienia. Pacjenci, którzy uzyskali remisję choroby, byli następnie obserwowani przez 12 miesięcy w celu oceny czasu remisji choroby. Oceniano: aktywność choroby określaną w skali pediatrycznej PCDAI, parametry laboratoryjne oraz stan odżywienia. Grupę kontrolną stanowiły 24 dzieci z zaostrzeniem choroby Leśniowskiego-Crohna, które otrzymały standardowe leczenie steroidami.

Wyniki: Remisję osiągnięto u 40% pacjentów otrzymujących terapię żywieniową i 45,8% stosujących steroidoterapię. W obu grupach czas trwania remisji nie przekraczał 12 miesięcy. W grupie badanej stwierdzono znamienny statystycznie przyrost masy ciała, wskaźnika masy ciała oraz beztłuszczowej masy ciała. Wśród parametrów laboratoryjnych obserwowano zwiększenie stężenia hemoglobiny oraz białka C-reaktywnego. Nie stwierdzono różnic w poziomie OB, płytek krwi i albumin. W grupie dzieci leczonych glikokortykosteroidami odnotowano jedynie statystyczne zmiany stężenia białka C-re­aktywnego.

Wnioski: Całkowite żywienie enteralne jest skuteczne w uzyskaniu indukcji remisji u dzieci ze średnio ciężką i ciężką postacią choroby Leśniowskiego-Crohna. Ponadto poprawia stan odżywienia i hamuje zapalenie jelit. Wyniki indukcji remisji u pacjentów leczonych całkowitym żywieniem enteralnym są zbliżone do wyników indukcji remisji w porównywalnej grupie dzieci leczonych glikokortykosteroidami.