Wprowadzenie: Postępowaniem z wyboru w leczeniu ostrej biegunki jest podawanie doustnych płynów nawadniających (DPN). Na przebieg biegunki pozytywnie może wpływać przyjmowanie niektórych szczepów probiotycznych.
Cel: Celem pracy było porównanie skuteczności doustnego leczenia probiotykiem i/lub DPN ostrej biegunki infekcyjnej u dzieci.
Materiał i metody: Badaniem objęto 150 dzieci z ostrą biegunką infekcyjną (2.–36. mies. życia). Po wstępnej fazie rehydratacji dożylnej dzieci w sposób randomizowany włączano do jednej z 3, liczących po 50 dzieci, grup. Dzieci otrzymywały doustnie wodny roztwór Lactobacillus rhamnosus GG (LGG) (grupa P) lub DPN (grupa DPN), lub LGG skojarzony z DPN (grupa P + DPN) w dawce 50 ml/kg m.c. Oceniano czas trwania leczenia, liczbę nieprawidłowych stolców oraz przypadków dożylnego wyrównywania zaburzeń gospodarki kwasowo-zasadowej i elektrolitowej.
Wyniki: Czas leczenia pacjentów z grupy P + DPN był krótszy niż pacjentów z grupy DPN (3,71 vs 5,0, p = 0,006). Liczba stolców oddanych przez pacjenta w czasie terapii była istotnie statystycznie większa w grupie DPN niż P (15 vs 10,5, p = 0,025) oraz P + DPN (15 vs 9,5, p = 0,01). Średnia liczba stolców oddanych przez pacjenta w czasie jednej doby leczenia była istotnie statystycznie mniejsza w grupie P + DPN niż DPN (2,58 vs 3,67, p = 0,045). Wyrównywania zaburzeń gospodarki kwasowo-zasadowej częściej wymagali pacjenci z grupy DPN niż P (17 vs 8, p = 0,038). Pacjenci z grupy P istotnie statystycznie częściej niż z grupy DPN wymagali wyrównywania zaburzeń gospodarki elektrolitowej (19 vs 10, p = 0,047).
Wnioski:
1. Leczenie DPN w skojarzeniu z LGG skraca czas trwania biegunki oraz zmniejsza liczbę oddawanych stolców w stosunku do terapii samym DPN.
2. Mniejszą częstość zaburzeń gospodarki kwasowo-zasadowej stwierdzono w grupie otrzymującej LGG oraz LGG z DPN, natomiast elektrolitowej u dzieci otrzymujących DPN oraz DPN z LGG.