Częstość rytmu serca jako główna determinanta zapotrzebowania tlenowego miokardium stanowi modyfikowalny czynnik ryzyka chorób sercowo-naczyniowych. W ostatnich latach powstało wiele badań dotyczących pożądanej częstości pracy serca, zagadnieniu temu poświęcono stanowiska grup eksperckich w naszym kraju. W kontroli rytmu serca ogromną rolę odgrywają metody niefarmakologiczne, tj. ograniczenie codziennego stresu, techniki relaksacyjne (joga, muzyka relaksacyjna, medytacja, sen), odpowiednia aktywność fizyczna oraz dieta. Pacjenci ze schorzeniami układu krążenia – chorobą wieńcową czy niewydolnością serca – wymagają stosowania leków zwalniających rytm serca. Najczęściej stosowanymi lekami są szeroko przebadane β-adrenolityki.