Marskość jest końcowym stadium przewlekłych chorób wątroby. Prowadzi do niewydolności narządu i jedynym ratunkiem jest transplantacja. Przeszczep wątroby to jeden z najtrudniejszych zabiegów chirurgicznych, obarczony dużym prawdopodobieństwem powikłań. W opiece nad biorcą szczególna rola przypada personelowi pielęgniarskiemu. Celem pracy było przedstawienie interwencji pielęgniarskich na przykładzie dwóch pacjentek po transplantacji. U pierwszej z nich wykonano przeszczep z powodu marskości wątroby o nieznanej etiologii, u drugiej do marskości doszło na skutek wirusowego zapalenia wątroby typu C. Interwencje pielęgniarskie w obu przypadkach były warunkowane problemami pielęgnacyjnymi i nieznacznie się różniły. Były to działania typowe dla biorców wątroby i specyficzne dla opisanych przypadków.