Wprowadzenie

Pęcherzyca bujająca jest najrzadszą postacią pęcherzycy. Charakterystycznym obrazem klinicznym są pęcherze przekształcające się w brodawkujące lub krostkowe wykwity. Leczenie polega na podawaniu ogólnie glikokortykosteroidów w monoterapii lub z lekami immunosupresyjnymi.

Cel pracy

Przedstawienie przypadku pęcherzycy bujającej o możliwej etiologii polekowej i ciężkim przebiegu.

Opis przypadku

Mężczyzna 58-letni został przyjęty do szpitala z utrzymującymi się od tygodni zmianami brodawkującymi w okolicy krocza, dołów pachowych i małżowin usznych. Od kilku miesięcy przyjmował lek hipotensyjny – enalapryl. Na podstawie obrazu klinicznego oraz badania immunopatologicznego rozpoznano pęcherzycę bujającą. Odstawiono enalapryl i włączono prednizon w dawce maksymalnej 2 mg/kg m.c., uzyskując poprawę stanu miejscowego. Ze względu na działania niepożądane przewlekłej glikokortykosteroidoterapii dołączono azatioprynę w dawce 50 mg/dobę, stopniowo redukując dawkę prednizonu. Pacjent w dobrym stanie ogólnym i miejscowym jest pod stałą opieką dermatologiczną.

Wnioski

Przedstawiono pacjenta ze zmianami początkowo sugerującymi piodermię brodawkującą o powolnym przebiegu, a następnie w wyniku gwałtownej progresji znacznie utrudniającymi codzienne funkcjonowanie pacjenta. Pęcherzyca bujająca u tego pacjenta mogła zostać wyindukowana enalaprylem.