Wprowadzenie. Rak podstawnokomórkowy jest najczęstszym nowotworem skóry. W ostatnich dekadach obserwuje się wzrost zapadalności na ten nowotwór na świecie. Stanowi on około 80% nieczerniakowych nowotworów skóry. Zwykle umiejscawia się na skórze twarzy i szyi. Jedną z częstszych lokalizacji jest okolica czołowa. W leczeniu raków podstawnokomórkowych stosuje się wiele metod terapeutycznych, jednak

najbardziej skuteczne jest wycięcie chirurgiczne z odpowiednim marginesem tkanek. Doszczętność wycięcia nowotworu ma istotne znaczenie. W zależności od wielkości zmiany oraz przewidywanego ubytku wtórnego wykorzystuje się różne techniki operacyjne – proste wycięcie wrzecionowate z bezpośrednim zszyciem rany, plastykę płatową, gojenie przez ziarninowanie lub przeszczepy skóry. Zasadą jest wybór najprostszej skutecznej metody pozwalającej na uzyskanie pożądanych efektów kosmetycznych. Do najczęściej wykonywanych w okolicy czołowej rekonstrukcji płatowych należą plastyka A-T (zwana również plastyką T) oraz plastyka H. Plastyka M stanowi modyfikację wycięcia wrzecionowatego. W plastyce A-T i plastyce H wykorzystywane są miejscowe płaty zsunięte. W celu uzyskania zadowalających efektów kosmetycznych zabiegu istotna jest znajomość jednostek estetycznych twarzy.

Cel pracy. Przedstawienie najczęściej stosowanych metod leczenia chirurgicznego raka podstawnokomórkowego na czole.

Opis przypadków. Przedstawiono przypadki pacjentów z rakiem podstawnokomórkowym czoła, u których przeprowadzono plastykę M, A-T i H.

Wnioski. Priorytetem w postępowaniu terapeutycznym jest doszczętne wycięcie nowotworu z zalecanymi marginesami tkanek. Proste techniki chirurgiczne umożliwiają leczenie większości pacjentów z dobrym efektem kosmetycznym.