Cel: Koncepcja męskiej depresji W. Rutza zakłada dominację w obrazie klinicznym depresji objawów atypowych, przede wszystkim złości, zachowań agresywnych i ryzykownych oraz używania alkoholu i innych substancji psychoaktywnych w miejsce obniżenia nastroju i braku aktywności. Jedną z metod pomiaru tej depresji jest Gotlandzka Skala Męskiej Depresji (Gotland Male Depression Scale – GDMS). Celem przeprowadzonych badań była polska adaptacja tej skali.

Metody: W badaniach wzięło udział łącznie 551 mężczyzn. Wśród nich u 400 nie występowały obecnie ani w przeszłości zdiagnozowane zaburzenia psychiczne i poważne choroby somatyczne. Zbadano również 60 mężczyzn ze zdiagnozowaną depresją oraz 91 uzależnionych od alkoholu. W badaniach, obok walidowanej metody, zastosowano Inwentarz Depresji Becka (Beck Depression Inventory – BDI), Kwestionariusz Ogólnego Stanu Zdrowia Goldberga (podskalę – objawy depresji) (General Health Questionnaire – subscale – symptoms of depression – GHQ-28) oraz Skalę Bólu Psychicznego Holdena i wsp.

Wyniki: Eksploracyjna analiza czynnikowa oraz analiza konfirmacyjna wskazują, że polska wersja metody charakteryzuje się strukturą jednoczynnikową. Pozycja 13. najsłabiej koreluje z wynikiem ogólnym. Współczynnik α Cronbacha wynosił od 0,85 w grupie osób zdrowych do 0,88 w grupie osób uzależnionych od alkoholu. Skala GDMS wykazuje silne związki z BDI oraz GHQ-28 – podskalą depresji. Metoda dobrze różnicuje osoby zdrowe, uzależnione od alkoholu i z rozpoznaną depresją.

Wnioski: Polska wersja metody charakteryzuje się zadowalającą rzetelnością i trafnością. Metodę można polecać zarówno do stosowania w analizach naukowych, jak i w badaniach przesiewowych.