Wstęp

Nadmierna masa ciała ma negatywny wpływ na leczenie cukrzycy typu 1 (T1D) i stanowi dodatkowy czynnik ryzyka rozwoju przewlekłych powikłań naczyniowych, insulinooporności oraz stłuszczeniowej choroby wątroby związanej z dysfunkcją metaboliczną (MAFLD). Celem badania było porównanie i analiza wyrównania metabolicznego, częstości występowania insulinooporności i MAFLD u dzieci i młodych dorosłych z T1D i nadmierną masą ciała (T1D-E) oraz z T1D i prawidłową masą ciała (T1D-N).

Materiał i metody

Do badania włączono 32 pacjentów z T1D-N i 31 pacjentów z T1D-E. Porównano dzienne zapotrzebowanie na insulinę, szacowany wskaźnik wydalania glukozy (eGDR1, eGDR2), HbA1C%, profil lipidowy, poziom witaminy D, wartość cIMT, częstość występowania MAFLD w odniesieniu do wskaźnika masy ciała (BMI) oraz standaryzowanego wskaźnika masy ciała (BMI-SDS).

Wyniki

Pacjenci z T1D-E w porównaniu z T1D-N mieli wyższe skurczowe (125,58 ±8,18 vs. 120,16 ±10,02 mm Hg, p = 0,022) i rozkurczowe ciśnienie krwi (78,19 ±7,03 vs. 73,94 ±7,95 mm Hg, p = 0,028), poziomy triglicerydów (118,19 ±71,20 vs. 71,31 ±18,76 mg/dl, p = 0,001) oraz większy obwód talii (p < 0,001). Niższe wartości eGDR odnotowano u T1D-E vs. T1D-N: eGDR1: 5,16 ±1,33 vs. 6,96 ±1,32; eGDR2: 9,37 ±1,21 vs. 10,66 ±0,9 (p = 0,0001, p = 0,0001). Poziom witaminy D był niższy, a częstość występowania MAFLD większa w grupie T1D-E (13% vs. 0%, p = 0,014). Pacjenci z MAFLD mieli gorsze wyniki lipidogramu i wyższe wartości cIMT (0,48 vs. 0,43 mm, p = 0,4).

Wnioski

Nadmierna masa ciała u pacjentów z T1D prowadzi do dalszych powikłań zdrowotnych, takich jak podwyższone ciśnienie krwi, dyslipidemia i insulinooporność oraz zwiększa ryzyko wystąpienia MAFLD już w młodym wieku. U pacjentów z MAFLD występuje większe ryzyko sercowo-naczyniowe wyrażone jako podwyższona wartość cIMT.