Wstęp. Cukrzyca typu 1 trwa od momentu zachorowania do końca życia; jak do tej pory nie wynaleziono leku na jej wyleczenie, co stanowi poważny problem dzisiejszego społeczeństwa.
Cel. Ocena poziomu satysfakcji z życia dzieci leczonych za pomocą osobistych pomp insulinowych.
Materiał i metody. Badanie zostało przeprowadzone wśród dzieci i młodzieży w wieku od 10 do 18 lat; objęto nim 50 pacjentów. Dane zbierano przy użyciu skali satysfakcji z życia (SWLS) oraz autorskiego kwestionariusza ankiety.
Wyniki. Ogólny poziom satysfakcji badanej grupy w większości kształtował się na poziomie przeciętnym (44% ± 0,49), przy czym wyższy poziom satysfakcji wykazywali chłopcy. Najwyższy odsetek osób wykazujących wysoki poziom satysfakcji stwierdzono u dzieci chorujących od 5–10 lat (22%). Im krótszy okres leczenia z użyciem pompy insulinowej, tym mniejsza satysfakcja z życia pacjentów.
Wnioski. Nie stwierdzono znacznego wpływu czynników demograficznych (takich jak wiek, płeć, miejsce zamieszkania) na poziom satysfakcji z życia. Nie zaobserwowano także istotnego związku między wiekiem zachorowania, czasem trwania choroby i czasem trwania leczenia za pomocą pompy insulinowej. U większości badanych pacjentów z cukrzycą typu 1 leczonych za pomocą pompy insulinowej ogólny poziom satysfakcji z życia był przeciętny.