Wstęp

Celem pracy jest określenie poczucia satysfakcji z życia i poziomu poczucia własnej skuteczności w grupie pacjentów hospitalizowanych na oddziale chirurgicznym.

Materiał i metody

Badaniem objęto 112 chorych dorosłych będących w okresie okołooperacyjnym (po resekcji jelita) oraz 100-osobową grupę kontrolną. Badanie polegało na wypełnieniu kwestionariusza własnego, standaryzowanej skali satysfakcji z życia oraz skali uogólnionej własnej skuteczności (GSES).

Wyniki

Wśród ankietowanych pacjentów kobiety stanowiły 51% (109 osób), a mężczyźni 49% (104 osoby). Brak podstaw do stwierdzenia zależności płci jako zmiennej (p = 0,169). Wiek badanych osób wahał się 19–92 lata. Najmłodszą grupę stanowili pacjenci z chorobami zapalnymi jelit, średnia wieku x = 38,976 ±14,4. Mediana w grupach różniła się istotnie (p = 0,000). Stopień satysfakcji z życia determinowany jest przez wiek i wykształcenie. W badaniach własnych wiek miał kluczowy wpływ na zadowolenie. Im starszy respondent, tym jego satysfakcja z życia niższa (p < 0.001). W wyniku analizy GSES okazało się, że 123 badanych (56%) prezentowało wysoki poziom poczucia własnej skuteczności, poziom przeciętny 25 osób (12%), a niski 65 (32%) ankietowanych.

Wnioski

Stopień satysfakcji z życia determinowany był przez wiek i wykształcenie. Im wyższy poziom wykształcenia, tym większa satysfakcja z życia badanych. Im starszy respondent, tym jego satysfakcja z życia była niższa. Wysoką własną skutecznością charakteryzowali się ankietowani z wyższym wykształceniem, aktywni zawodowo. Niska własna skuteczność najczęściej współwystępowała w grupie rencista/emeryt.