W Polsce na wzór krajów zachodnioeuropejskich powstają placówki i instytucje tworzone przez grupy
specjalistów, w których leczenie owrzodzeń kończyn dolnych odbywa się kompleksowo i jest poparte
dogłębną wiedzą teoretyczną i praktyczną wszystkich członków zespołu terapeutycznego. Szczególną
rolę przypisuje się w nich pielęgniarkom specjalistkom w dziedzinie pielęgniarstwa chirurgicznego,
rodzinnego i zachowawczego, które posiadają zarówno odpowiednie umiejętności, jak i kwalifikacje
w zakresie leczenia owrzodzeń żylnych. Jednym ze znaczących czynników wpływających na słaby
rozwój tego typu postępowania specjalistycznego jest brak wytycznych dotyczących takiego leczenia.
Owrzodzenia żylne stanowią duży problem społeczny szczególnie w grupie osób starszych i samotnych.
Przyczyniają się do obniżenia jakości życia chorego, wpływając na zaburzenie równowagi
funkcjonalnej. Skutkują narastającymi problemami natury psychicznej, społecznej, jak również zawodowej
i kulturalnej. Rozpowszechnienie i waga problemu uzasadniają konieczność podejmowania prób
w celu stworzenia standardu, który będzie dotyczyć opieki pielęgniarskiej nad pacjentem z owrzodzeniami
żylnymi goleni.