W ostatnich latach obserwuje się dynamiczny rozwój badań dotyczących jakości życia (QoL) w aspekcie medycznym, chociaż pojęcie
jakości życia jest znane od drugiej połowy ubiegłego stulecia. Wyniki badań dotyczących jakości życia wśród pacjentów z chorobami skóry
wskazują na istnienie problemu porównywalnego z chorobą wieńcową serca, astmą czy cukrzycą. Skóra reaguje na bodźce zmysłowe oraz
uczestniczy w wyrażaniu emocji, takich jak: złość, lęk, wstyd, frustracja, dzięki czemu ma duże znaczenie w procesie kształtowania obrazu
własnego ja, poczucia własnej wartości, samooceny, przez co odgrywa istotną rolę w procesie stygmatyzacji. W ostatnich latach wzrosło
znacznie zainteresowanie problemem jakości życia chorych, w tym również pacjentów z chorobami dermatologicznymi. Dostrzeżono
również narastanie problemu stygmatyzacji w dermatologii, ponieważ pacjenci cierpiący z powodu różnorodnych dermatoz w sposób
szczególny odbierają stan swojej skóry i nisko oceniają jakość swojego życia. Przewlekłość ich schorzeń prowadzi do niskiej samooceny, jak
również poczucia niekorzystnej oceny przez otoczenie. Choroby skóry są więc wysoko stygmatyzujące, stosunkowo łatwo zauważalne
przez otoczenie (osoby postronne widzą i wiedzą, że dana osoba jest chora) i w związku z tym mogą się stać źródłem braku akceptacji
samego schorzenia, jak i własnej osoby.

Problemy Pielęgniarstwa 2011; 19 (1): 109–115