Cel

U osób uzależnionych od benzodiazepin (BZD), podobnie jak u uzależnionych od alkoholu, objawy powikłanego zespołu odstawiennego mogą być skutecznie leczone za pomocą skumulowanej BZD długo działającej. Celem pracy jest prezentacja alternatywy, gdy ta procedura zawodzi.

Opis przypadku

Pacjent uzależniony od midazolamu (1500 mg/dobę) został przyjęty do szpitala w przebiegu odstawiennego stanu padaczkowego. Po leczeniu barbituranami i megadawkami diazepamu napady ustąpiły, ale podczas kontynuacji leczenia BZD (diazepam, klorazepat) stopniowo rozwinęły się zaburzenia świadomości, aż do pełnej utraty kontaktu z chorym. Przełom nastąpił, gdy zamiast wcześniej podawanych BZD zastosowano lorazepam.

Komentarz

Skrajne nadużywanie midazolamu (i możliwy udział użytych interwencyjnie barbituranów) było prawdopodobną przyczyną indukcji enzymów hydroksylujących wątroby. Tym samym znacznemu przyspieszeniu uległa przemiana substytutów nominalnie długo działających, metabolizowanych podobnie. Skrajnie szybka eliminacja uniemożliwiła kumulację ich stężenia do poziomu potrzebnego nasycenia. Lorazepam, choć krótko działający, ale metabolizowany z pominięciem przyspieszonego etapu hydroksylacji, w dostatecznej dawce umożliwił nasycenie niezbędne do ustabilizowania stanu pacjenta.