Rozpoznanie choroby nowotworowej układu moczowo-płciowego, a w szczególności nowotworu jądra, wiąże się ze stresem związanym z zachorowaniem, lękiem przed cierpieniem i śmiercią oraz z obawą o utratę tożsamości płciowej, pogorszenie sprawności seksualnej i bezpłodność. Kryzys związany z chorobą nowotworową oraz jej leczeniem stanowi poważne obciążenie dla pacjenta, co może przyczyniać się do rozwoju zaburzeń emocjonalnych i uruchamiania destruktywnych strategii radzenia sobie z chorobą. Celem badania było określenie, jakie strategie przystosowania psychicznego do choroby oraz jakie strategie związane z poznawczą regulacją emocji dominują u tych pacjentów oraz określenie związków między tymi strategiami a strategiami przystosowania psychicznego do choroby nowotworowej. Celem praktycznym badania było zebranie danych umożliwiających opracowanie celowanych programów zajęć psychoedukacyjnych dla mężczyzn chorych na nowotwór gruczołu krokowego.

Zastosowano Kwestionariusz Poznawczej Regulacji Emocji – CERQ oraz Skalę Przystosowania Psychicznego do Choroby Nowotworowej – MINI-MAC. Kwestionariusz CERQ mierzy 9 strategii poznawczych stosowanych w odpowiedzi na negatywne doświadczenie. Skala MINI-MAC mierzy 4 postawy przyjmowane wobec choroby nowotworowej. Przebadano 112 pacjentów w wieku 19–78 lat z rozpoznaną chorobą nowotworową układu moczowo-płciowego. Wszyscy pacjenci objęci badaniem otrzymywali w trakcie pobytu w klinice wsparcie psychologiczne. Stwierdzono, że pacjenci poddani badaniu własnemu w porównaniu z grupą odniesienia charakteryzują się zdecydowanie niższym nasileniem zaabsorbowania lękowego, wyższym duchem walki, poczuciem bezradności – beznadziejności oraz porównywalnym nasileniem pozytywnego przewartościowania. Uzyskano wiele istotnych statystycznie związków. Wyniki badania wskazują na dobre przystosowanie do choroby uczestników badania.