Cel

Celem badania był przegląd aktualnych danych z piśmiennictwa dotyczących zjawiska oporności na kwas acetylosalicylowy u chorych z udarem niedokrwiennym mózgu, a w szczególności jego częstości występowania, mechanizmów etiologicznych, badań diagnostycznych umożliwiających jego wykrycie, wpływu na rokowanie chorych z udarem mózgu oraz możliwości zastosowania alternatywnych terapii przeciwpłytkowych.

Poglądy

Kwas acetylosalicylowy jest najczęściej stosowanym lekiem przeciwpłytkowym w leczeniu i profilaktyce chorych z udarem niedokrwiennym mózgu. Hamuje aktywację i agregację płytek krwi, odgrywając istotną rolę w etiopatogenezie udaru niedokrwiennego mózgu. U wielu chorych zmniejszona wrażliwość płytek krwi na kwas acetylosalicylowy przyczynia się do nieskuteczności prowadzonego leczenia. Testy reaktywności płytek krwi pozwalają oszacować aspirynooporność laboratoryjną i określić jej wpływ na rokowanie chorych z udarem niedokrwiennym mózgu.

Wnioski

Oporność na kwas acetylosalicylowy jest powszechnym zjawiskiem (5–65%) o złożonej, wieloczynnikowej etiologii, które w istotny sposób hamuje efekt terapeutyczny kwasu acetylosalicylowego. Aspirynooporność pogarsza rokowanie, zarówno wczesne, jak i odległe, chorych z udarem niedokrwiennym mózgu, gdyż wpływa negatywnie na stan kliniczny i funkcjonalny, śmiertelność, wielkość ogniska niedokrwiennego oaz tendencję do nawrotowości incydentów naczyniowo-mózgowych. U chorych z opornością na kwas acetylosalicylowy zaleca się różne terapie alternatywne. Konieczne są dalsze badania w tym kierunku, by umożliwić chorym z aspirynoopornością optymalizację leczenia przeciwpłytkowego, gdyż ma ono dla tej grupy chorych znaczenie priorytetowe.