Układ odpornościowy wrodzony ma zdolność rozpoznawania drobnoustrojów za pośrednictwem obecnych na powierzchni komórek przezbłonowych glikoprotein określanych jako receptory Toll-like (ang. Toll-like receptors – TLR). Receptory te, obecne na komórkach układu immunologicznego: makrofagach, komórkach dendrytycznych, mastocytach i określonych subpopulacjach limfocytów, pełnią ważną funkcję obronną w zakażeniach bakteryjnych, wirusowych i grzybiczych. Połączenie TLR z fragmentem drobnoustroju określanym jako wzorzec molekularny związany z patogenem (ang. pathogen-associated molecular pattern – PAMP) inicjuje wewnątrzkomórkowe mechanizmy prowadzące do wytwarzania cytokin prozapalnych. W zależności od rozpoznawanych ligandów TLR są klasyfikowane na podrodziny. Dotychczas opisano 13 różnych TLR u myszy i 11 u ludzi, które podzielono na TLR zewnątrzkomórkowe: TLR 1, 2, 4, 5, 6, 10, 11 oraz wewnątrzkomórkowe, zlokalizowane w endosomach: TLR 3, 7, 8, 9. Badania ostatnich lat wskazują również na ich rolę w rozwoju szeregu chorób, w tym wielu dermatoz. Występowanie TLR stwierdzono na powierzchni komórek naskórka i skóry właściwej, m.in. na keratynocytach, komórkach Langerhansa, fibroblastach, komórkach śródbłonka naczyń, a nawet na melanocytach i adipocytach. W pracy przedstawiono budowę i funkcję TLR oraz ich udział w patogenezie wybranych chorób skóry – infekcyjnych: bakteryjnych, wirusowych i grzybiczych, a także autoimmunologicznych, alergicznych oraz nowotworowych. Dokładne poznanie roli tych receptorów w rozwoju poszczególnych chorób stwarza możliwość ich wykorzystania w leczeniu schorzeń dermatologicznych.