Okres dziewięciu miesięcy życia wewnątrzmacicznego jest pierwszym ważnym etapem życia człowieka, czasem intensywnego rozwoju
psychofizycznego. Dziecko w łonie matki jest zdolne do reagowania na próby nawiązania kontaktu. Przyszli rodzice, komunikując się
z dzieckiem przed jego narodzeniem, mogą je uczyć i wychowywać. Komunikacja prenatalna stanowi podłoże do rozwoju silnej więzi
emocjonalnej pomiędzy nienarodzonym dzieckiem i jego rodzicami, jest dla rodziców źródłem pozytywnych przeżyć.
Celem niniejszej pracy było przedstawienie różnych form kontaktu rodziców z nienarodzonym dzieckiem, reakcji płodu na te zachowania.
Wnioski.
1. Wiedza rodziców na temat okresu prenatalnego w życiu dziecka warunkuje próby nawiązania z nim kontaktu.
2. Dziecko nienarodzone jest wyposażone w zdolność reagowania na bodźce skierowane do niego przez rodziców.
3. Nowoczesne techniki obrazowania, takie jak USG oraz personel medyczny opiekujący się kobietą w ciąży mogą pomóc rodzicom
w nawiązaniu więzi z nienarodzonym dzieckiem.
Problemy Pielęgniarstwa 2013; 21 (1): 137–140