Wstęp:

Obecnie niewiele jest danych na temat wpływu COVID-19 na przebieg choroby tarczycy u dzieci ze względu na trudności w dostępie do świadczeń opieki zdrowotnej.

Cel pracy:

Ocena różnic w objawach niedoczynności tarczycy przed pandemią i w trakcie pandemii COVID-19.

Materiał i metody:

Analizie poddano wszystkich pacjentów pediatrycznych z autoimmunologiczną niedoczynnością tarczycy (AIT) zdiagnozowaną w okresie od stycznia 2017 r. do grudnia 2022 r.

Wyniki:

Do badania włączono ogółem 150 osób (94 w okresie przed pandemią i 56 w okresie pandemii). Ciężką AIT wykryto u 7,4% przed pandemią i 12,5% w trakcie pandemii. Wiek w chwili rozpoznania wynosił odpowiednio 9,8 ±1,06 roku i 12,6 ±0,43 roku (p = 0,04). Opóźnienie rozpoznania (czas, jaki upłynął od wystąpienia objawów do postawienia diagnozy) różniło się istotnie pomiędzy grupami przed pandemią i w jej trakcie (p = 0,02). W okresie przedpandemicznym wartość TSH wynosiła 447,7 ±59,1 mUI/l, a w okresie pandemii 713,7 ±104,4 mUI/l (p = 0,04), natomiast średnie wartości fT4 odpowiednio 2,66 ±0,34 ng/l i 0,58 ±0,08 ng/l (p = 0,0002). W czasie pandemii zaobserwowano istotnie większą objętość tarczycy i opóźnienie wieku kostnego SDS (p = 0,04). Podczas pandemii najczęściej obserwowano objawy neurologiczne, zwłaszcza powolną mowę i obniżone wyniki w nauce.

Wnioski:

W okresie pandemii zaobserwowano większą częstość występowania ciężkiej AIT, związaną głównie z trudnościami w dostępie do świadczeń opieki zdrowotnej. Opóźnienie rozpoznania doprowadziło do poważniejszego profilu biochemicznego hormonów tarczycy, wola oraz częstszego występowania na początku opóźnienia wieku kostnego i objawów neurologicznych. Rozpoznanie niedoczynności tarczycy przypominającej objawy z dzieciństwa, nawet jeśli często są niespecyficzne, ma kluczowe znaczenie dla uniknięcia opóźnienia w rozpoznaniu.