Depresja jest zaburzeniem, które dość często współwystępuje z chorobami somatycznymi i może pogarszać ich rokowanie. Do objawów podstawowych depresji należą: obniżony nastrój, utrata zainteresowań i zdolności do odczuwania przyjemności, zmniejszenie energii.

Istotne w przypadku pacjenta z chorobą somatyczną jest rozróżnienie między depresją kliniczną a reakcjami adaptacyjnymi i adekwatnymi do sytuacji. Depresja może być trudna do rozpoznania ze względu na obecność tzw. masek depresyjnych w postaci różnych dolegliwości somatycznych.

Do badań przesiewowych zaleca się stosowanie testów, które pozwalają uchwycić występowanie objawów depresyjnych w populacji chorych somatycznie (np. HADS-M).

Aby pomóc pacjentowi cierpiącemu na depresję w przebiegu choroby afektywnej, należy zastosować leczenie farmakologiczne, uzupełnione o interwencje psychologiczne. W sytuacji, kiedy mamy do czynienia z zaburzeniami depresyjnymi, które w decydującej części wiążą się z uwarunkowaniami psychologicznymi, właściwą metodą może być oddziaływanie natury psychologicznej. Niemniej jednak i w tej grupie chorych wspomaganie farmakologiczne daje dobre efekty lecznicze.

W obu przypadkach pomoc może być skierowana na osobę chorą, ale także na członków całego systemu rodzinnego.