Streszczenie
Ryzankizumab jako skuteczna opcja terapeutyczna w ciężkiej łuszczycy leczonej z niepowodzeniem anty-TNF-α i anty-IL-17
- Department of Dermatology, Venereology, and Paediatric Dermatology, Medical University of Lublin, Poland
Wprowadzenie
W praktyce klinicznej coraz częściej obserwuje się brak lub utratę skuteczności terapii biologicznych u chorych z ciężką łuszczycą plackowatą. Nowa grupa leków antagonizujących podjednostkę p19 interleukiny 23 stanowi ciekawą opcję terapeutyczną w tej grupie chorych.
Cel pracy
Przedstawienie trudności w doborze skutecznego leczenia biologicznego u pacjenta z ciężką łuszczycą plackowatą.
Opis przypadku
Mężczyzna 36-letni z ciężką łuszczycą otrzymał w czasie leczenia adalimumab oraz infliksymab, jednak w obu przypadkach obserwowano utratę skuteczności leczenia. Kolejnym lekiem, jaki zastosował chory, był iksekizumab. W czasie 16-tygodniowej terapii stwierdzono dalsze nasilanie się łuszczycy – w momencie odstawienia leku wskaźnik PASI wynosił 51, a BSA 89%. Do terapii włączono ryzankizumab i uzyskano całkowitą remisję łuszczycy w kolejnych tygodniach leczenia.
Wnioski
Przypadek przedstawiamy z powodu trudności w doborze odpowiedniego leczenia, ekstremalnego nasilenia zmian łuszczycowych oraz bardzo rzadko obserwowanej całkowitej nieskuteczności leku biologicznego anty-IL-17A. Ryzankizumab okazał się skutecznym lekiem w przypadku niepowodzenia wcześniejszej terapii innymi lekami biologicznymi.
Słowa kluczowe
łuszczyca, leczenie biologiczne, leki anty-TNF, leki anty-IL-17, leki anty-IL-23
Dostępne w
Zintergrowane z
