Samouszkodzenia, które są wyrazem autodestrukcji, są sposobem spowodowania sobie bólu i uszkodzenia ciała bez dokonania aktów
samobójczych. Samouszkodzenia spełniają w życiu ludzi różną funkcję: kontroli własnych emocji, komunikacji z innymi, podświadomej
ucieczki od przykrych uczuć. Szczególne znaczenie posiada subiektywna reakcja terapeuty na dokonywanie samookaleczeń przez pacjenta,
w tym rozumienie i ograniczanie negatywnych aspektów przeciwprzeniesienia.
Celem pracy jest ukazanie etiologii samouszkodzeń oraz możliwości terapii. W pracy ukazano rolę traumatycznych doświadczeń okresu
dzieciństwa i życia dorosłego. Leczenie samouszkodzeń prowadzi do przyspieszania procesu powrotu do zdrowia i poprawy funkcjonowania
społecznego pacjenta. Istotne jest eliminowanie aktów autoagresji i uchronienie pacjenta przed samobójstwem. Do osiągnięcia
zamierzonego efektu terapeutycznego są potrzebne odpowiednie metody terapeutyczne skuteczne dla konkretnego pacjenta.