Wprowadzenie. Leiszmanioza jest tropikalną chorobą pasożytniczą, wywołaną przez pierwotniaki z rodzaju Leishmania. Rezerwuarem Leishmania są ludzie i zwierzęta, a wektorem przenoszącym pasożyta komary z rodzaju Phlebotomus i Lutzomyia. Wyróżnia się trzy postacie choroby: skórną, śluzówkowo-skórną i trzewną.
Cel pracy. Zwrócenie uwagi na narastający problem zawlekania chorób z krajów tropikalnych i trudności w rozpoznaniu skórnej lei­szma­niozy.
Opis przypadku. Pacjent, lat 29, został przyjęty do Kliniki z powodu owrzodzenia II palca stopy lewej po powrocie z 16-dniowego pobytu w Maroku. Początkowo był diagnozowany w miejscu zamieszkania, gdzie wykluczono leiszmaniozę, opierając się na negatywnych wynikach badań zeskrobin skórnych i testów serologicznych. Po przyjęciu do Kliniki pobrano wycinek ze zmiany skórnej palca do badania histopatologicznego, w którym stwierdzono zmiany sugerujące tę chorobę. Do leczenia włączono ketokonazol na 4 tygodnie, uzyskując niewielką poprawę. Po tej terapii obserwowano stałą, choć wolną, poprawę miejscową i po kolejnych 3 miesiącach doszło do całkowitego wygojenia zmian skórnych.
Wnioski. W procesie diagnostycznym skórnej leiszmaniozy należy uwzględnić ocenę histopatologiczną wycinka ze zmiany. W związku z coraz częstszymi wyjazdami do stref występowania leiszmaniozy należy oczekiwać zwiększenia liczby przypadków tej choroby w Polsce.