Toczeń rumieniowaty jest chorobą autoimmunizacyjną o złożonych i nie w pełni poznanych mechanizmach patogenetycznych, wśród których największe znaczenie ma, wyprzedzająca objawy kliniczne, obecność przeciwciał skierowanych przeciwko własnym antygenom, zwłaszcza umiejscowionym w obrębie jądra komórkowego. Choroba może dotyczyć wyłącznie skóry lub też zmiany skórne mogą być jednym z elementów procesu ogólnoustrojowego. Klasyfikacja tocznia rumieniowatego opiera się na charakterystycznych cechach morfologicznych, histopatologicznych, serologicznych i przebiegu procesu chorobowego. Ze względu na różnorodny obraz kliniczny i odmienne rokowanie sposób leczenia powinien być ustalany indywidualnie. W zaleceniach terapeutycznych uwzględnia się zarówno styl życia (fotoprotekcja, unikanie infekcji, czynników stresogennych, leków o działaniu fototoksycznym i fotoalergicznym oraz estrogenów, suplementacja witaminą D), jak i leki miejscowe (glikokortykosteroidy, inhibitory kalcyneuryny) oraz ogólne. W przypadku obecności zmian nasilonych lub rozsianych, tendencji do bliznowacenia lub ryzyka rozwoju zmian narządowych zalecane jest leczenie preparatami przeciwmalarycznymi lub glikokortykosteroidami ogólnie. Metotreksat, retinoidy, sulfony i mykofenolan mofetylu należą do leków drugiego i trzeciego wyboru w terapii skórnych postaci tocznia rumieniowatego.