W demokratycznych państwach prawnych silnie akcentuje się prawo do wolności każdego człowieka. Wyraża się ono również w możliwości decydowania o poddaniu się określonej procedurze medycznej, dlatego fundamentalnym warunkiem legalności każdego zabiegu medycznego jest udzielenie zgody przez pacjenta. Aby jednak aprobata taka wywoływała skutki prawne, musi spełniać pewne warunki, w szczególności musi być uświadomiona. Oznacza to, że przed podjęciem decyzji terapeutycznej pacjent powinien uzyskać od pracownika medycznego niezbędne informacje, które umożliwią mu rozstrzygnięcie co do dalszego leczenia. Informacje te muszą być nie tylko rzetelne merytorycznie, lecz także przekazane w sposób przyswajalny przez chorego. W artykule opisano zatem sposoby i formy przekazu informacji, a także określono, na kim ciąży dowód realizacji obowiązku informacyjnego. W kontekście sposobu informowania przedstawiono modele opracowane w doktrynie i judykaturze, a także zaproponowano stosowanie wobec pacjentów podlegających opiece paliatywnej tak zwanego modelu mieszanego, uwzględniającego indywidualne możliwości percepcyjne chorego. W kontekście formy informacji wyjaśniono, że jest ona dowolna, może być więc zarówno pisemna, jak i ustna. Należy jednak preferować informację pisemną, która ma istotne walory dowodowe, a także pozwala pacjentowi na spokojne zapoznanie się z treścią i bardziej przemyślane podjęcie decyzji. Wyjaśniono również, że to na lekarzu spoczywa ciężar dowodu wykazania, że dopełnił on obowiązku informacyjnego. Lekarz powinien więc zabezpieczyć się dowodowo poprzez sporządzenie odpowiedniej dokumentacji, dokonanie wpisów w historii choroby, uzyskanie oświadczenia pacjenta, może też wykorzystać inne środki dowodowe, np. zeznania świadków.