Wstęp: Satysfakcja z życia niejednokrotnie jest utożsamiana z poczuciem jakości życia lub przyjmowana w kategorii jednego z jej elementów.

Cel pracy: Ocena satysfakcji z życia chorych w zależności od miejsca hospitalizacji.

Materiał i metody: Badaniem objęto po 300 chorych oddziałów zabiegowych (grupa I) oraz oddziałów zachowawczych (grupa II) i wykorzystano w nim kwestionariusz zawierający Skalę satysfakcji z życia.

Wyniki: W obu grupach odnotowano największy odsetek pacjentów (I grupa – 47,7%; II – 48%), którzy uzyskali od 21 do 25 punktów, czyli byli raczej zadowoleni ze swojego życia. W grupie I najwięcej osób zamieszkałych zarówno na wsi (43,0%), jak i w mieście (37%) było raczej zadowolonych ze swojego życia. Podobne wyniki odnotowano w grupie II (wieś – 55%; miasto – 37%). Interpretując rezultaty dotyczące skali zadowolenia z życia w odniesieniu do wykształcenia, płci i stanu cywilnego, najliczniej w obu grupach reprezentowane były osoby raczej zadowolone ze swojego życia. W grupie I najwyższą satysfakcję z życia prezentowali chorzy w wieku 70 lat i więcej, a w grupie II w wieku od 31 do 50 lat. Najwyższy poziom satysfakcji z życia przejawiali chorzy o niskim statusie socjalno-bytowym (75% w grupie I oraz 100% w grupie II).

Wnioski: Najliczniejszą grupę pacjentów stanowiły osoby raczej zadowolone ze swojego życia, jednakże większy odsetek osób przebywających na oddziałach zachowawczych niż zabiegowych. Pacjenci oddziałów zabiegowych raczej zadowoleni ze swojego życia byli najczęściej płci męskiej, mieli 70 i więcej lat, mieszkali na wsi, mieli wykształcenie zawodowe i byli w separacji. Pacjenci oddziałów zachowawczych raczej zadowoleni ze swojego życia byli płci żeńskiej, w wieku 31–40 i 41–50 lat, mieszkali na wsi, mieli wykształcenie wyższe, byli stanu wolnego. Na obu oddziałach odnotowano, że wraz z pogarszaniem się sytuacji materialnej badanych, wzrastał odsetek osób z obniżającą się satysfakcją z życia.