Wprowadzenie:

Subkliniczna niedoczynność tarczycy (SH) jest diagnozowana, gdy stężenie hormonu tyreotropowego w surowicy (TSH) jest zwiększone, a stężenie hormonów tarczycy mieści się w zakresie wartości referencyjnych.

Cel pracy:

Celem naszego prospektywnego nierandomizowanego badania była ocena naturalnego przebiegu SH.

Materiał i metody:

Do badania prospektywnego zakwalifikowano wszystkich pacjentów z podejrzeniem SH, którzy byli skierowani do Przyklinicznej Poradni Endokrynologicznej w latach 20142018.

Wyniki:

Do badania włączono łącznie 130 pacjentów z SH. Trzydziestu pięciu (26,9%) pacjentów poddano obserwacji bez włączenia lewotyroksyny (L-T4) (grupa SH-T0), a terapię L-T4 wprowadzono losowo u 95/130 (73,1%) dzieci z SH (grupa SH-T1). Nie stwierdzono różnic statystycznych w zakresie hSDS i BMI Z-score między grupami SH-T0 i SH-T1 (odpowiednio p = 0,761 i p = 0,843). Wprowadzenie L-T4 u pacjentów z niskim wzrostem nie wpłynęło na liniowy wzrost pod koniec FU wyrażony jako hSDS. Progresję do OH obserwowano u 6 dzieci (6,3%) w grupie SH-T1. Po przeprowadzeniu wieloczynnikowej regre-sji logistycznej stwierdzono, że początkowo stężenie TSH i BMI Z-score są prawdopodobnymi predyktorami OH.

Wnioski:

Badanie potwierdziło niskie ryzyko progresji SH do jawnej niedoczynności tarczycy. U większości pacjentów pod koniec obserwacji stwierdza się subkliniczną niedoczynność tarczycy lub eutyreozę. Terapia L-T4 nie wpłynęła na wzrost i masę ciała na końcu obserwacji. Głównymi predyktorami rozwoju jawnej niedoczynności tarczycy były: większe stężenie TSH i BMI Z-score.