Szczepienia ochronne są najskuteczniejszą metodą zapobiegania wybranym chorobom zakaźnym. Czy jest czas i miejsce na szczepienia ochronne w medycynie paliatywnej? Odpowiedź na to pytanie jest zdecydowanie twierdząca. Szczepienia powinny być wykonywane u członków personelu medycznego oraz osób ze środowiska domowego sprawujących opiekę nad pacjentami, co zapewni ochronę przed zachorowaniami i ich powikłaniami u osób szczepionych, ale także zminimalizuje ryzyko transmisji zakażenia w otoczeniu pacjenta (jest to strategia kokonowa szczepień, która obejmuje głównie szczepienie przeciw grypie i przeciw krztuścowi). Planowanie szczepień u pacjentów objętych opieką paliatywną powinno uwzględniać ich stan zdrowia. Najbardziej celowe jest rozważenie szczepienia przeciw grypie. Szczepienie to u pacjentów wymagających opieki paliatywnej jest skuteczne i bezpieczne (wskazane jest stosowanie szczepionki inaktywowanej, przeciwwskazane – szczepionki zawierającej żywe atenuowane wirusy grypy). U dzieci pozostających w bliskim kontakcie domowym z pacjentami konieczne jest wykonanie szczepień obowiązkowych zgodnie z programem szczepień ochronnych oraz części zalecanych (np. przeciw grypie). Dorośli opiekujący się pacjentami powinni być zaszczepieni przeciw wirusowemu zapaleniu wątroby typu B (WZW B), a personel medyczny – przeciw WZW B (trzy dawki w schemacie 0–1–6 miesięcy), grypie (jedna dawka co sezon) oraz krztuścowi (jedna dawka co 10 lat). Szczepienie personelu jest wskazane ze względów etycznych, epidemiologicznych i organizacyjnych (zmniejszenie absencji chorobowej, ograniczenie przenoszenia wirusów grypy w populacji, a także poprawa zdrowia osób z rodziny pacjenta).