Cel

Temperament odzwierciedla się w indywidualnym sposobie reagowania na sytuacje życiowe. Celem prezentowanych badań było określenie roli cech temperamentalnych dla elastyczności w radzeniu sobie ze stresem w grupie młodzieży oraz ocena związków między cechami demograficznymi i psychospołecznymi młodzieży a elastycznością w radzeniu sobie ze stresem.

Metody

Do badań zakwalifikowano łącznie 368 adolescentów (131 chłopców i 236 dziewcząt) w wieku od 15 do 20 lat. Średnia wieku w grupie badanej wyniosła M = 17,26 (SD = 1,90) roku. W badaniach wykorzystano Kwestionariusz Elastyczności w Radzeniu Sobie ze Stresem dla Młodzieży KERS-14A autorstwa Małgorzaty A. Basińskiej i wsp., Kwestionariusz Temperamentu PTS autorstwa Jana Strelaua i Bogdana Zawadzkiego oraz ankietę własną.

Wyniki

Temperament jest istotnym statystycznie predyktorem dla elastyczności w radzeniu sobie ze stresem i jej wymiarów. Wyjaśnia on zmienność elastyczności w radzeniu sobie ze stresem w 12%, a jej aspektów, odpowiednio, w 6% zmienność stosowanych strategii, w 20% kompetencji zaradczych i w 7% refleksyjności. Wyniki badań pokazały, że siła procesu pobudzenia i siła procesu hamowania stanowią predyktory elastyczności w radzeniu sobie ze stresem. Osoby badane, których temperament cechował się większą siłą pobudzenia i hamowania, częściej elastycznie radziły sobie ze stresem.

Wnioski

Cechy temperamentalne młodzieży warunkują jej elastyczność w radzeniu sobie ze stresem. Elastyczność w radzeniu sobie jest również zależna od oceny poziomu warunków socjoekonomicznych i oceny stanu własnego zdrowia.