Cel

Celem badania była weryfikacja założeń odnośnie do wpływu rodzaju doznanej traumy (seksualnej bądź innej) na rozwój zaburzeń po traumie oraz na głębokość potraumatycznego zaburzenia stresowego (PTSD). Założono, że u ofiar traumy seksualnej poziom aleksytymii oraz skłonność do patologicznej dysocjacji będą istotnie korelować z głębokością objawów PTSD.

Metoda

W badaniu uczestniczyło 117 kobiet, wśród których 39 padło ofiarą przemocy seksualnej (ST), 39 osób doznało urazu niezwiązanego z seksem (NST) i 39 osób, które nie doświadczyły traumy (NT). Siedemdziesiąt pięć kobiet (64,1%) z badanej grupy cierpiało na PTSD. Wykorzystano standaryzowane narzędzia do oceny aleksytymii (TAS-26), dysocjacji (CES) i zaburzenia potraumatycznego (PDS).

Wyniki

W wyniku przeprowadzonej analizy wykazano statystycznie istotne różnice między badanymi grupami w odniesieniu do poziomu PTSD, aleksytymii i dysocjacji. W grupie ST wykazano znacznie głębsze objawy PTSD, szczególnie w zakresie kryterium C, unikania bodźców związanych z traumą. Grupa ST charakteryzuje się znacznie wyższym poziomem aleksytymii w porównaniu z grupą NST, lecz tylko w odniesieniu do podskal identyfikacji emocji i opisu własnych emocji. W odniesieniu do skłonności do patologicznej dysocjacji wykazano odmienny profil dla grupy ST w porównaniu z grupą NST. Podwyższone wyniki w grupie ST uzyskano dla skali depersonalizacji i amnezji oraz dla grupy NST – dla skali zaabsorbowania sobą.

Wnioski

Aleksytymia jako cecha osobowości oraz poziom skłonności do patologicznej dysocjacji stanowią ważne czynniki w rozwoju i podtrzymywaniu objawów po traumie w postaci PTSD. Wysoki poziom aleksytymii i depersonalizacji oraz amnezji wiąże się z trudnościami w zakresie rozumienia emocji oraz samoregulacji pobudzenia afektywnego po doznanym urazie, co pogłębia zaburzenia.