Zaparcie stolca należy do najczęstszych objawów obserwowanych u pacjentów objętych opieką paliatywną i stanowi istotny problem terapeutyczny. Etiologia zaparcia stolca jest wieloczynnikowa. Wśród przyczyn wymienia się czynniki behawioralne, takie jak: zmniejszona aktywność fizyczna, niedostateczne przyjmowanie pokarmów i płynów, niedostateczne warunki intymno­ści podczas defekacji oraz uzależnienie od opiekunów. Celem niniejszej pracy była ocena siły związku pomiędzy częstością wypróżnień a tymi czynnikami. W retrospektywnym badaniu przeprowadzonym z udziałem 237 chorych wykazano istnienie takiego związku dla wszystkich wymienionych czynników, siła związku okazała się zaś największa dla niedostatecznego przyjmowania pokarmów i płynów. Wykazano również korelację pomiędzy częstością wypróżnień a stopniem sprawności pacjenta. Zebrane wyniki mogą być podstawą do podwyższenia stopnia wiarygodności i siły zalecenia Polskiego Towarzystwa Medycyny Paliatywnej (PTMP) odnośnie do postępowania profilaktycznego przeciwko zaparciom stolca, ze szczególnym naciskiem na zalecenia dietetyczne.