Przegląd Dermatologiczny

Streszczenie

5/2017 vol. 104
Artykuł oryginalny

Wskaźniki wydolności wątroby u pacjentów z łuszczycą

Dermatol Rev/Przegl Dermatol 2017, 104, 529–543
Data publikacji online: 2017/11/09
Pełna treść artykułu
Confronting perimenopausal women’s knowledge of coronary heart disease with their health behaviours. Controversial role of hormone replacement therapy in the protection of coronary heart disease
Wprowadzenie. U pacjentów chorujących na łuszczycę częściej obserwuje się niealkoholowe stłuszczenie wątroby niż u osób zdrowych.

Cel pracy. Ocena wartości podstawowych wykładników biochemicznych wydolności wątroby, porównanie pomiędzy grupą chorych na łuszczycę i osób zdrowych, jak również odniesienie tych wartości do wybranych czynników ryzyka wystąpienia miażdżycy.

Materiał i metody. Badanie kliniczno-kontrolne obejmowało 66 osób z rozpoznaną łuszczycą hospitalizowanych w Klinice Dermatologii i 30 zdrowych ochotników. Obie grupy były zbliżone do siebie pod względem wieku, płci, wskaźnika masy ciała oraz obwodu brzucha. U osób badanych oznaczono parametry wydolności wątroby i wybrane czynniki ryzyka rozwoju miażdżycy.

Wyniki. Aktywność γ-glutamylotransferazy u chorych na łuszczycę była znamiennie większa niż u osób z grupy kontrolnej (p = 0,002), co dotyczyło tylko mężczyzn (p = 0,0003). Wśród kobiet z łuszczycą aktywność γ-glutamylotransferazy była wyższa u tych z dodatnim wywiadem rodzinnym w kierunku łuszczycy (p = 0,03). Aktywność γ-glutamylotransferazy była także większa u pacjentów palących papierosy (p = 0,02). Stężenie i aktywność innych wskaźników wydolności wątroby (aminotransferazy alaninowej, aminotransferazy asparaginianowej i bilirubiny) nie różniły się znacząco między osobami zdrowymi i chorymi na łuszczycę. Nie stwierdzono żadnych różnic między pacjentami z ciężką, umiarkowaną i łagodną postacią choroby. Wykazano ujemną korelację między stężeniem bilirubiny i wiekiem pacjentów (p = 0,02) oraz stężeniem białka C-reaktywnego (p = 0,03). Aktywność aminotransferazy alaninowej pozytywnie korelowała z obwodem brzucha (p = 0,001), stężeniem kwasu moczowego (p = 0,004) i wskaźnikiem masy ciała (p = 0,001). Aktywność aminotransferazy asparaginianowej pozytywnie korelowała z obwodem brzucha (p = 0,001), stężeniem kwasu moczowego (p = 0,03) i wskaźnikiem masy ciała (p = 0,001). Ponadto zwiększona aktywność aminotransferazy alaninowej była proporcjonalna do wzrostu stężenia cholesterolu (p = 0,01) i apolipoproteiny B (p = 0,03). Aktywność γ-glutamylotransferazy korelowała pozytywnie ze stężeniem kwasu moczowego (p = 0,008), cholesterolu (p = 0,04), trójglicerydów (p = 0,04) i apolipoproteiny B (p = 0,03).

Wnioski. U chorych na łuszczycę wzrost aktywności aminotransferazy alaninowej i asparaginianowej wynika prawdopodobnie z towarzyszącej dyslipidemii i otyłości, natomiast do wzrostu aktywności γ-glutamylotransferazy przyczynia się łuszczyca.
Udostępnij
without publication fees
without publication fees