W sytuacji choroby kobieta jest obarczona konfliktem psychologicznym między rzeczywistym ciałem i przypisywanymi mu znaczeniami. Kryzys wyglądu wywołuje poczucie izolacji i wyobcowania. Rozmowy o kobiecości i jej zewnętrznym kształtowaniu tylko pozornie wykraczają poza medyczne aspekty opieki nad pacjentkami. Ujednolicony, zgodny z procedurą sposób traktowania chorego w okresie terminalnym powinien być wzbogacany o inne, bliskie choremu tematy.

W badaniach zastosowano technikę wywiadu IDI (ang. individual in-depth interview) polegającą na rozmowie w cztery oczy badacza z respondentem. Wywiady dotyczyły przede wszystkim zagadnień związanych z zewnętrznym konstruowaniem kobiecości i były podzielone na kategorie: ogólna sytuacja pielęgnacyjna, kosmetyki i zabiegi pielęgnacyjne, zabiegi fryzjerskie, perfumy, makijaż, kolory, garderoba i obuwie oraz biżuteria.

Badania zdają się potwierdzać, że należy rozmawiać z pacjentami o zewnętrznych zaletach ich wyglądu i odwoływać się do praktyk, które te zalety niosą. Rozmowa o kobiecości to przywracanie podmiotowości – bycie twórcą, a nie tylko odbiorcą. Jednocześnie hospicja powinny starać się odtworzyć dotychczasowe doświadczenia pacjentów w zakresie estetyki własnego wyglądu.