Jednym z najczęstszych powikłań cukrzycy jest stopa cukrzycowa. Zakażenie stopy cukrzycowej może mieć różną postać, a w związku z tym także różną etiologię. Najczęściej zakażenia powodują ziarenkowce Gram-dodatnie z rodzaju Staphylococcus i Streptococcus. W ranach o charakterze przewlekłym często izolowane są pałeczki Gram-ujemne i bakterie beztlenowe. Ze względu na fakt, że stopa cukrzycowa jest istotnym problemem diagnostycznym, terapeutycznym i ekonomicznym, postanowiono ocenić występowanie drobnoustrojów jako czynników etiologicznych zakażeń w tej grupie chorych. Dokonano również oceny lekowrażliwości izolowanych szczepów.

Badaniem objęto 32 przypadki kliniczne chorych z rozpoznaniem stopy cukrzycowej. Pacjenci byli leczeni w Szpitalu Uniwersyteckim nr 1 im. dr. A. Jurasza w Bydgoszczy od stycznia 2008 r. do czerwca 2010 r. Chorzy byli w wieku 34–93 lat. Materiał do badań stanowiły wymazy z ran. Posiewy wykonano w kierunku drobnoustrojów tlenowych.

Najwięcej chorych leczono w Klinice Chirurgii Ogólnej i Naczyń – 17 (53,1%) – oraz Klinice Chirurgii Ogólnej i Endo­krynologicznej – 6 (18,8%). W 4 (12,5%) przypadkach nie uzyskano wzrostu drobnoustrojów w posiewie. Z 28 próbek hodowano 56 izolatów: 32 (57,2%) pałeczek Gram-ujemnych i 24 (42,8%) bakterii Gram-dodatnich. Z 8 (28,6%) wymazów z ran szczepy izolowano w monokulturze. Spośród bakterii Gram-dodatnich najczęściej hodowano Enterococcus faecalis – 10 szczepów, a Gram-ujemnych Proteus mirabilis – 9 szczepów. Wśród wyosobnionych szczepów z rodzaju Staphylococcus – dwa były meticilinooporne. Wykryto 3 szczepy Enterococcus spp. o fenotypie HLAR. Wśród pałeczek Gram-ujemnych 7 szczepów wytwarzało ß-laktamazy AmpC. Siedem szczepów określono jako wielolekooporne.