Zapalenie płuc jest istotnym problemem u chorych objętych opieką paliatywną. Wystąpienie zapalenia płuc u osoby z zaawansowaną, nieuleczalną chorobą wiąże się z pogorszeniem jakości życia oraz zwiększeniem ryzyka zgonu. Dla lekarza opiekującego się chorym, będącym często w złym stanie ogólnym z powodu postępującej choroby podstawowej, rozpoznanie zapalenia płuc oraz podjęcie trudnej decyzji dotyczącej zastosowania antybiotykoterapii lub odstąpienia od niej może być nie lada wyzwaniem. Leczenie łagodzące objawy choroby powinno być stosowane bezwzględnie w każdym przypadku wymagającym takiego postępowania. Leczenie przyczynowe (antybiotykoterapia), rodzaj zastosowanych leków, droga podania oraz czas leczenia są uzależnione od etiologii zapalenia płuc i jego ciężkości. Chociaż większość chorych z zapaleniem płuc wymaga antybiotykoterapii, w niektórych przypadkach, zwłaszcza u chorych w stanie agonalnym, może ona być terapią daremną. Wobec tego decyzje diagnostyczne i terapeutyczne powinny być podejmowane indywidualnie w stosunku do każdego chorego, z uwzględnieniem jego stanu ogólnego, rokowania, a także preferencji.