Zaparcie stolca u pacjentów paliatywnych ma podłoże wieloczynnikowe. W pracy opisano przypadek pacjenta z rakiem płuca, leczonego opioidami, u którego pomimo podjętych działań profilaktycznych wystąpiło zaparcie. Zastosowano podskórnie metylonaltrekson, którego pierwsza dawka okazała się nieskuteczna. Dopiero po zastosowaniu drugiej dawki u pacjenta uzyskano regularne wypróżnienia. Zwrócono uwagę na trudności w leczeniu zaparć poopioidowych i konieczność zastosowania w niektórych przypadkach więcej niż jednej dawki metylonaltreksonu, aby uzyskać odwrócenie zapierającego efektu opioidów i utrzymanie skutecznych wypróżnień.