Leczenie Ran

Streszczenie

2/2020 vol. 17
Artykuł oryginalny

Zastosowanie terapii podciśnieniowej w gojeniu ran po zabiegach kardiochirurgicznych

  1. Katedra Pielęgniarstwa Zabiegowego, Zakład Pielęgniarstwa Chirurgicznego i Leczenia Ran Przewlekłych, Wydział Nauk o Zdrowiu Collegium Medicum w Bydgoszczy, Uniwersytet Mikołaja Kopernika w Toruniu
  2. Studenckie Koło Naukowe Katedry Pielęgniarstwa Zabiegowego, Wydział Nauk o Zdrowiu Collegium Medicum w Bydgoszczy, UMK w Toruniu
  3. Klinika Kardiologii i Kardiochirurgii, 10. Wojskowy Szpital Kliniczny z Polikliniką SP ZOZ w Bydgoszczy
LECZENIE RAN 2020; 17 (2): 79-87
Data publikacji online: 2020/09/19
Pełna treść artykułu
Confronting perimenopausal women’s knowledge of coronary heart disease with their health behaviours. Controversial role of hormone replacement therapy in the protection of coronary heart disease

Wstęp

Zakażenie miejsca operowanego (ZMO) jest poważnym problemem medycznym, wydłuża okres hospitalizacji i zwiększa koszty leczenia. Terapia podciśnieniowa stosowana w leczeniu ran po sternotomii jest metodą powszechnie wykorzystywaną w kardiochirurgii. Głównym celem badania była analiza przypadków zakażenia miejsca operowanego po zabiegu kardiochirurgicznym, w których zastosowano terapię podciśnieniową.

Materiał i metody

Badaniem objęto 39 chorych, u których po zabiegu kardiochirurgicznym w leczeniu zakażonej rany mostka zastosowano terapię podciśnieniową. Badanie miało charakter retrospektywny. Zostało przeprowadzone na podstawie analizy dokumentacji medycznej. Gromadzone dane dotyczyły charakterystyki socjodemograficznej grupy, oceny sytuacji klinicznej, czasu stosowania terapii podciśnieniowej i długości hospitalizacji. Wyniki przedstawiono w postaci opisowej i graficznej.

Wyniki

Najczęstszym patogenem wywołującym ZMO był Staphylococcus epidermidis, który stanowił 67% wszystkich szczepów bakterii wykrytych w posiewach wymazu z rany po sternotomii. Objawy ZMO pojawiały się średnio 18,79 dnia od początku hospitalizacji. Czas wystąpienia objawów różnił się znacząco w zależności od płci badanych (p = 0,00022). W grupie chorych z ZMO po zabiegach kardiochirurgicznych przeważali pacjenci hospitalizowani i operowani w trybie pilnym, jednak czas stosowania terapii podciśnieniowej był istotnie dłuższy u chorych hospitalizowanych planowo (p = 0,028). Średni czas stosowania terapii w analizowanych przypadkach wynosił 17,61 dnia. Zaobserwowano silną zależność pomiędzy długością hospitalizacji a czasem stosowania terapii podciśnieniowej. W przebiegu pooperacyjnym u pacjentów z ZMO stwierdzono obniżone stężenie hemoglobiny (97% chorych) oraz hipoproteinemię (59% chorych).

Wnioski

Zakażenie miejsca operowanego występowało istotnie wcześniej u mężczyzn. Czas stosowania terapii podciśnieniowej był istotnie dłuższy w grupie chorych hospitalizowanych w trybie planowym. Czas hospitalizacji był istotnie skorelowany z czasem stosowania terapii podciśnieniowej. Najczęstszym patogenem wywołującym ZMO był Staphylococcus epidermidis.

Udostępnij