Cukrzyca typu 2 charakteryzuje się zaburzeniami w zakresie gospodarki węglowodanowej, tłuszczowej i białkowej, wynikającymi z upośledzenia działania insuliny. Często utajony przebieg choroby, spowodowany niecharakterystycznymi objawami, utrudnia jej rozpoznanie. W przebiegu cukrzycy oprócz zmian narządowych rozwijają się również zmiany skórne, które mogą być pierwszą oznaką choroby. Do najczęściej spotykanych zmian skórnych zalicza się: nawracające zakażenia grzybicze i bakteryjne, nadmierną suchość skóry, zniekształcenie stóp i paznokci, zmiany zabarwienia skóry w obrębie kończyn dolnych, zespół stopy cukrzycowej. Istotną rolę w zapobieganiu powikłaniom skórnym i narządowym odgrywa edukacja pacjenta prowadzona przez zespół terapeutyczny. Do najgroźniejszych powikłań skórnych w cukrzycy należy zespół stopy cukrzycowej. Odpowiednia pielęgnacja skóry przez chorego, regularna kontrola stanu stóp, właściwa dbałość o stopy, noszenie odciążających wkładek oraz wygodnego obuwia pełnią ważną funkcję w profilaktyce rozwoju stopy cukrzycowej.

Ogólny poziom wiedzy na temat profilaktyki zmian skórnych w cukrzycy pacjentów uważa się za dobry, jednakże istnieje potrzeba wprowadzenia systematycznej edukacji terapeutycznej w celu zachęcenia pacjentów do przekładania teorii na działania praktyczne.

Kobiety chorujące na cukrzycę typu 2 wykazują istotnie większą wiedzę w zakresie profilaktyki i pielęgnacji zmian skórnych.

Badani z wykształceniem wyższym i średnim wykazują istotnie wyższy poziom wiedzy w zakresie profilaktyki zmian skórnych w cukrzycy.

Znaczna część respondentów przyznaje się do nieprzestrzegania zasad prowadzenia zdrowego stylu życia, jedynie 1/3 badanych stosuje się do zaleceń diety cukrzycowej, a 1/5 chorych uprawia regularnie aktywność fizyczną, tj. co najmniej 3 razy w tygodniu.