Zespół jadłowstrętu i wyniszczenia nowotworowego (cachexia-anorexia cancer related syndrome – CACS), zwany też zespołem kacheksja–anoreksja, występuje u większości chorych w zaawansowanej fazie choroby nowotworowej. U podstaw rozwoju zespołu leży zmniejszenie apetytu wraz z nasileniem się procesów katabolicznych i hamowaniem anabolizmu. W przebiegu zespołu dochodzi do utraty masy mięśniowej z utratą lub bez utraty tkanki tłuszczowej. Na poziomie komórkowym proces rozwoju CACS wiąże się z uruchomieniem kaskady szeregu produktów guza nowotworowego i cytokin prozapalnych. Zespół kacheksja–anoreksja powoduje narastające osłabienie, skrócenie czasu przeżycia, obniżenie jakości życia, wpływa na stan psychiczny chorego i wzajemne relacje. Ciągle trwają poszukiwania leku, który w optymalny sposób mógłby zatrzymać proces wyniszczenia nowotworowego. W artykule omówiono zasady rozpoznawania zespołu, przedstawiono dyskusję toczącą się nad uzyskaniem wspólnej definicji CACS oraz niektóre z częściej stosowanych opcji terapeutycznych. Poza tym omówione zostały dostępne leki oraz substancje będące w trakcie badań. Wskazano na ograniczenia stosowania glikokortykoidów i prokinetyków. Szerzej przedstawiono czynniki progestagenne, które hamując anoreksję, jednocześnie zwalczają zaburzenia metaboliczne w odpowiedzi na wieloczynnikowy charakter zaburzeń w CACS.