Wprowadzenie. Inhibitory receptora naskórkowego czynnika wzrostu coraz częściej znajdują zastosowanie w onkologii. Należący do tej grupy leków erlotynib jest w Polsce dopuszczony do stosowania w przypadku niedrobnokomórkowego raka płuc niereagującego na chemioterapię oraz zaawansowanego lub przerzutowego raka trzustki. Głównymi działaniami niepożądanymi erlotynibu, podobnie jak całej tej grupy leków, są zmiany skórne. Najczęściej występują zmiany określane jako trądzikopodobne lub grudkowo-krostkowe, których częstość występowania mieści się w przedziale od 60 do 90%.
Cel pracy. Przedstawienie przypadku zmian skórnych po erlotynibie oraz przegląd piśmiennictwa dotyczącego skórnych powikłań leczenia inhibitorami naskórkowego czynnika wzrostu.
Opis przypadku. Pacjentka, lat 42, z nieoperacyjnym rakiem trzonu trzustki została przyjęta do Kliniki z powodu nasilonych zmian grudkowo-krostkowych w okolicach łojotokowych, które pojawiły się w 7. do­bie przyjmowania erlotynibu. Po odstawieniu leku oraz włączeniu antybiotykoterapii ogólnej doksycykliną i leczenia miejscowego obserwowano ustępowanie zmian.
Wnioski. Ze względu na zwiększającą się liczbę wskazań onkologicznych do stosowania inhibitorów naskórkowego czynnika wzrostu, dermatolodzy będą coraz częściej obserwować pacjentów z powikłaniami skórnymi takiego leczenia. Należy zaznaczyć, że zmiany trądzikopodobne mają zazwyczaj charakter przemijający, a ponadto ich wystąpienie wiąże się z lepszym rokowaniem. Istnieje potrzeba opracowania konsensusu dotyczącego leczenia tych zmian.