Niedożywienie dzieci jest jednym z najistotniejszych czynników ryzyka występowania zaburzeń metabolicznych, zmniejszonej odporności na zakażenia, zaburzeń w gojeniu się ran, wzrostu chorobowości i śmiertelności. Zgodnie z koncepcją Dudricka żywienie pozajelitowe (parenteral nutrition – PN) należy wprowadzić, gdy żywienie chorego dziecka drogą przewodu pokarmowego jest niemożliwe, niewskazane lub niewystarczające. Leczenie żywieniowe powinno stanowić integralną część terapii. Głównym celem programu PN jest bezpieczne dostarczenie pacjentowi mieszaniny odżywczej i energii w ilości odpowiednio zaplanowanej, zgodnie z zapotrzebowaniem na składniki odżywcze oraz wydatkiem energetycznym. W pracy przedstawiono ocenę stanu odżywienia dziecka jako elementarnego składnika praktyki klinicznej i pielęgniarskiej. Podkreślono konieczność respektowania zasad przedstawionych w standardzie żywienia pozajelitowego – kompletności, proporcjonalności mieszanin odżywczych oraz dopasowania programu do potrzeb i sytuacji chorego. Określono rolę pielęgniarki w ocenie ryzyka zagrożenia dziecka niedożywieniem oraz ocenie i monitorowaniu stanu odżywienia.