Specjalizacje, Kategorie, Działy
Wyślij
Udostępnij:
 
 

Zespół parkinsonowski – diagnostyka i możliwości terapeutyczne ►

Redaktor: Arleta Czarnik |Data: 23.11.2021
 
 
Jakie cechy sugerują, że mamy do czynienia z atypowym zespołem parkinsonowskim, a nie czystą chorobą Parkinsona? O objawach, diagnostyce i leczeniu sporadycznych zespołów parkinsonowskich mówi dr hab. n. med. Ewa Papuć z Katedry i Kliniki Neurologii Uniwersytetu Medycznego w Lublinie.
Zgodnie z definicją parkinsonizm to obecność bradykinezy w połączeniu z drżeniem lub sztywnością albo obiema tymi cechami. – Warto pamiętać, że diagnozując zespół parkinsonowski, powinniśmy go oceniać w kończynach: musimy zauważyć spowolnienie ruchu albo spadek amplitudy ruchu. Nawet jeśli obserwujemy bradykinezę podczas chodu, wstawania z głębokiego fotela czy maskowatość twarzy, to zawsze w ocenie parkinsonizmu powinniśmy brać pod uwagę bradykinezę kończynową – przypomina dr hab. Ewa Papuć.

Diagnostykę należy zacząć od wykluczenia wtórnych przyczyn parkinsonizmu (m.in. przyjmowanie leków blokujących receptory dapaminergiczne, strukturalne uszkodzenie zwojów podstawy, infekcje, zaburzenia endokrynologiczne). – Jeśli wykluczymy parkinsonizm wtórny, to najprawdopodobniej mamy do czynienia ze schorzeniem pierwotnie zwyrodnieniowym. Najbardziej prawdopodobna i najczęstsza jest idiopatyczna choroba Parkinsona, ale możliwe są też atypowe zespoły parkinsonowskie – mówi dr hab. Ewa Papuć i wymienia „czerwone flagi”, czyli cechy, które wskazują, że u pacjenta występuje atypowy zespół parkinsonowski.

Otępienie z ciałami Lewy’ego (DLB) to druga po otępieniu alzheimerowkim przyczyna demencji. U pacjentów z DLB występują objawy kognitywne, neuropsychiatryczne i parkinsonowskie. Ekspertka podkreśla, że pogorszenie pamięci nie jest dominującą cechą DLB, omawia kryteria diagnostyczne McKeitha z 2017 r. i możliwości leczenia. Przedstawia nagranie pacjenta z epizodami zaburzeń zachowania w fazie snu REM, które są jednym z kluczowych objawów DLB.

Dr hab. Ewa Papuć omawia także zanik wieloukładowy, który rozpoznaje się na podstawie kryteriów Gilmana z 2008 r. Podobnie jak w przypadku innych zespołów parkinsonowskich możliwe jest jedynie leczenie objawowe. Podejmowano próby zastosowania immunoglobulin i komórek macierzystych w małej grupie pacjentów, ale wykazały one tylko niewielką poprawę i na razie nie są kontynuowane.

Spośród tauopatii przedstawione zostały zespół korowo-podstawny i postępujące porażenie nadjądrowe. Ekspertka omówiła kryteria ich rozpoznawania, przyczyny, możliwości leczenia, przebieg i warianty kliniczne w zależności od lokalizacji złogów białka tau. Zaprezentowała nagrania pacjentów z charakterystycznymi objawami (objaw obcej kończyny, bradykineza kończynowa, niestabilność podstawy podczas chodu).



Wykład został zaprezentowany podczas konferencji Pogotowie Neurologiczne zorganizowanej przez Wydawnictwo Termedia.
 
facebook linkedin twitter
© 2021 Termedia Sp. z o.o. All rights reserved.
Developed by Bentus.