Leflunomid versus azatiopryna w leczeniu toczniowego zapalenia nerek
Toczniowe zapalenie nerek (lupus nephritis – LN) występuje u 50–60 proc. chorych z rozpoznaniem tocznia rumieniowatego układowego (sytemic lupus erythematosus – SLE).
U 10–30 proc. przebieg choroby jest niekorzystny, co prowadzi do rozwoju przewlekłej niewydolności nerek i konieczności wdrożenia leczenia transplantacyjnego.
Według aktualnych rekomendacji LN wymaga w pierwszej kolejności tzw. terapii indukującej, a następnie leczenia podtrzymującego z zastosowaniem leku immunosupresyjnego: azatiopryny (AZA) lub mykofenolanu mofetilu (MMF).
Czas trwania leczenia zależy od ryzyka nawrotu LN i trwa minimum 2–3 lata.
Leflunomid to lek szeroko stosowany w reumatologii głównie we wskazaniach reumatoidalne zapalenie stawów i łuszczycowe zapalenie stawów. Ulega on przemianie w organizmie do aktywnego metabolitu, który ma działanie immunosupresyjne i hamuje głównie aktywność limfocyctów.
W Chinach przeprowadzono pierwsze randomizowane badanie kliniczne, którego celem była ocena skuteczności i bezpieczeństwa leflunomidu w leczeniu podtrzymującym toczniowego zapalenia nerek.
W badaniu, które miało charakter otwarty, wzięło udział 270 chorych z LN (potwierdzonym w biopsji nerki), po leczeniu indukującym (cyklofosfamid + glikokortykosteroidy), którzy uzyskali całkowita lub częściową remisję. W badaniu trwającym 36 miesięcy, u losowo dobranych chorych stosowano leflunomid 20 mg/dobę (n = 107) lub azatioprynę w dawce początkowej 50 mg z dawką docelową 100 mg/dobę (n = 108) oraz GKS w dawce <10 mg prednizonu.
W badanym okresie zaostrzenie choroby nerek notowano u 17 chorych leczonych leflunomidem i 19 leczonych azatiopryną, ponadto u 2 chorych stosujących azatioprynę i jednego chorego z leflunomidem wystąpiło zaostrzenie SLE ze strony innych narządów niż nerki.
Częstość incydentów wystąpienia działań niepożądanych była podobna w obu grupach – 55,5 proc. dla LEF vs 58,9 proc. dla AZA. Najczęstszymi ubocznymi efektami obu leków były leukopenia oraz zaburzenia funkcji wątroby.
Przeprowadzone badanie wskazuje, że skuteczność leflunomidu w leczeniu LN jest nie mniejsza niż azatiopryny, a profil bezpieczeństwa obu leków podobny.
Oczekiwane są badania, w których zostaną potwierdzone skuteczność i bezpieczeństwo leflunomidu w leczeniu LN w innych grupach etnicznych. Leflunomid może stanowić alternatywę w wyborze leczenia podtrzymującego toczniowego zapalenia nerek.
Opracowanie: dr n. med. Ewa Morgiel
Według aktualnych rekomendacji LN wymaga w pierwszej kolejności tzw. terapii indukującej, a następnie leczenia podtrzymującego z zastosowaniem leku immunosupresyjnego: azatiopryny (AZA) lub mykofenolanu mofetilu (MMF).
Czas trwania leczenia zależy od ryzyka nawrotu LN i trwa minimum 2–3 lata.
Leflunomid to lek szeroko stosowany w reumatologii głównie we wskazaniach reumatoidalne zapalenie stawów i łuszczycowe zapalenie stawów. Ulega on przemianie w organizmie do aktywnego metabolitu, który ma działanie immunosupresyjne i hamuje głównie aktywność limfocyctów.
W Chinach przeprowadzono pierwsze randomizowane badanie kliniczne, którego celem była ocena skuteczności i bezpieczeństwa leflunomidu w leczeniu podtrzymującym toczniowego zapalenia nerek.
W badaniu, które miało charakter otwarty, wzięło udział 270 chorych z LN (potwierdzonym w biopsji nerki), po leczeniu indukującym (cyklofosfamid + glikokortykosteroidy), którzy uzyskali całkowita lub częściową remisję. W badaniu trwającym 36 miesięcy, u losowo dobranych chorych stosowano leflunomid 20 mg/dobę (n = 107) lub azatioprynę w dawce początkowej 50 mg z dawką docelową 100 mg/dobę (n = 108) oraz GKS w dawce <10 mg prednizonu.
W badanym okresie zaostrzenie choroby nerek notowano u 17 chorych leczonych leflunomidem i 19 leczonych azatiopryną, ponadto u 2 chorych stosujących azatioprynę i jednego chorego z leflunomidem wystąpiło zaostrzenie SLE ze strony innych narządów niż nerki.
Częstość incydentów wystąpienia działań niepożądanych była podobna w obu grupach – 55,5 proc. dla LEF vs 58,9 proc. dla AZA. Najczęstszymi ubocznymi efektami obu leków były leukopenia oraz zaburzenia funkcji wątroby.
Przeprowadzone badanie wskazuje, że skuteczność leflunomidu w leczeniu LN jest nie mniejsza niż azatiopryny, a profil bezpieczeństwa obu leków podobny.
Oczekiwane są badania, w których zostaną potwierdzone skuteczność i bezpieczeństwo leflunomidu w leczeniu LN w innych grupach etnicznych. Leflunomid może stanowić alternatywę w wyborze leczenia podtrzymującego toczniowego zapalenia nerek.
Opracowanie: dr n. med. Ewa Morgiel
Źródło:
Fu Q, Wu C, Dai M, Wang S, Xu J, Dai L, Li Z, He L, Zhu X, Sun L, Lu L, Bao C. Leflunomide versus azathioprine for maintenance therapy of lupus nephritis: a prospective, multicentre, randomised trial and long-term follow-up. Ann Rheum Dis. 2022 Nov;81(11):1549-1555. doi: 10.1136/ard-2022-222486
Fu Q, Wu C, Dai M, Wang S, Xu J, Dai L, Li Z, He L, Zhu X, Sun L, Lu L, Bao C. Leflunomide versus azathioprine for maintenance therapy of lupus nephritis: a prospective, multicentre, randomised trial and long-term follow-up. Ann Rheum Dis. 2022 Nov;81(11):1549-1555. doi: 10.1136/ard-2022-222486
