Występowanie zaburzeń gospodarki węglowodanowej wiąże się z podwyższonym ryzykiem wystąpienia incydentów sercowo-naczyniowych. U osób z cukrzycą typu 2 ryzyko rozwoju choroby niedokrwiennej serca jest 4-krotnie większe niż u osób bez tego schorzenia. Stężenie glukozy jest niezależnym czynnikiem ryzyka zgonu w ostrych stanach kardiologicznych zarówno chorych na cukrzycę, jak i osób bez wcześniej rozpoznanych zaburzeń gospodarki węglowodanowej. W świetle przeprowadzonych badań glikemia poposiłkowa silniej wiąże się z ryzykiem incydentów sercowo-naczyniowych aniżeli nieprawidłowa glikemia na czczo. Wartości powyżej 6,1 mmol/l –110mg/dl wiążą się ze wzrostem śmiertelności wewnątrzszpitalnej, ryzyka wystąpienia niewydolności i zawału serca. Zalecenia kliniczne Polskiego Towarzystwa Diabetologicznego sugerują u chorych z ostrym zespołem wieńcowym utrzymanie glikemii poniżej 180 mg/dl i rutynowe wykonywanie pomiarów glikemii u osób z obecnością chorób układu krążenia. Obniżanie glikemii, podobnie jak redukcja stężenia cholesterolu i kontrola ciśnienia tętniczego ma istotne znaczenie zdrowotne, w związku z czym należy propagować szerokie stosowanie badań diagnozujących zaburzenia gospodarki węglowodanowej.