Zwiększenie wydzielania hormonów działających antagonistycznie w stosunku do insuliny prowadzi do zaburzeń metabolicznych, w następstwie których dochodzi do zwiększenia wytwarzania glukozy w wątrobie na drodze nasilenia glikogenolizy i glukoneogenezy oraz zmniejszenia jej zużytkowania w tkankach obwodowych. Efektem tego oddziaływania są hiperglikemia i upośledzenie tolerancji glukozy. Jednocześnie obserwuje się hiperinsulinizm, który jest rezultatem kompensacyjnego zwiększenia sekrecji insuliny w odpowiedzi na narastającą oporność insulinową i bezpośrednią stymulację wydzielania insuliny przez większość hormonów antagonistycznych. Z tego też powodu często w przypadkach wtórnych zaburzeń tolerancji glukozy spowodowanych endokrynopatią obserwuje się hiperinsulinizm i różnego stopnia upośledzenie tolerancji glukozy. W endokrynopatiach nie stwierdza się zwykle kwasicy ketonowej.