Wprowadzenie

Celem badań była odpowiedź na pytanie o związki doświadczeń okresu pandemii COVID-19 – zarówno osobistych, jak i zachodzących w trakcie terapii – z funkcjonowaniem psychicznym osób leczących się z powodu uzależnienia od alkoholu.

Materiał i metody

W badaniu prowadzonym w 2021 roku wzięły udział 454 osoby (351 mężczyzn i 103 kobiety) kończące terapię w różnych ośrodkach leczenia uzależnień w Polsce. Zastosowano Skalę Trudności Pandemii, Kwestionariusz Zdrowia Pacjenta (PHQ-9), Kwestionariusz Lęku Uogólnionego (GAD-7), Skalę Głodu Alkoholu Penn (PACS), Zrewidowany Kwestionariusz Zachowań Samobójczych (SBQ-R), Międzynarodowy Kwestionariusz Traumy (ITQ), Skalę Satysfakcji z Życia (SWLS), Inwentarz Roboczego Przymierza Terapeutycznego (WAI-SR).

Wyniki

Uzależnione kobiety kończące terapię w okresie pandemii odczuwają, w porównaniu z mężczyznami, znacznie więcej trudności i lęku z nią związanych. Podczas leczenia u 13% badanych wystąpił nawrót, częściej u osób, które raportowały zmniejszenie dostępności terapii w jej trakcie. Najsilniej z objawami depresji i lęku powiązane były doświadczane w trakcie pandemii trudności w domu i bliskich relacjach. Pacjenci, którzy chorowali na COVID-19, charakteryzowali się wyższym nasileniem objawów psychopatologicznych w porównaniu z tymi, którzy nie chorowali. Nie wykazano różnic między osobami, które całą terapię odbyły „twarzą w twarz”, a tymi, które odbywały ją częściowo osobiście i częściowo zdalnie, a także tymi, które odbyły ją wyłącznie zdalnie.

Omówienie

Doświadczenie pandemii w okresie terapii wykazuje słabe związki z jej przebiegiem. Największy negatywny związek mają trudności w domu i bliskich relacjach. Potwierdzono dane dotyczące gorszego psychicznego funkcjonowania kobiet, osób, które chorowały na COVID-19, oraz tych, które utraciły pracę w okresie pandemii.

Wnioski

Pozostawanie w terapii w okresie pandemii może pełnić ochronną rolę u pacjentów uzależnionych od alkoholu.